İnsan, yaşamı boyunca yalnızca dünyayı değil, kendini de anlamaya çalışır. Geçmişinden taşıdıkları, bugün yaşadıkları ve geleceğin belirsizliği arasında kendi yolunu arar. Bazen bildiği yönler anlamını yitirir, tanıdık olan yabancılaşır. Bir zamanlar güven veren düşünceler, ilişkiler ve alışkanlıklar, zamanla hareket alanını daraltabilir. İnsan böyle zamanlarda yalnızca nereye gideceğini değil, nerede durduğunu, neler taşıdığını ve nasıl bir yaşam sürmek istediğini de sorgular.
Kuzeyin uçsuz bucaksız coğrafyasında, taşların bir araya getirilmesiyle oluşturulan inuksuklar, Inuit halklarının yaşamında yüzyıllardır birer işaret olmuştur. Kimi zaman yön göstermiş, kimi zaman bir yeri işaretlemiş, kimi zaman da kendisinden sonra gelecek olanlara bilgi taşımıştır. Sessizce duran bu taş yapılar, insanın yaşadığı dünyada bıraktığı izlerin, başkalarıyla kurduğu görünmez bağların somut bir ifadesidir.
Bizim için Inuksuk, yalnızca yön gösteren bir işaret değil; insanın insana bıraktığı izin, görünmeyen bağların ve birlikte var olmanın da simgesi. Sanki her biri, kendisinden sonra gelecek olana sessizce “Bu yolda yalnız değilsin.” “Birisi daha önce buradaydı.” “Senden önce geçenler burada bir iz bıraktı.” “Burada durup yönünü bulabilirsin.” diyor. Çünkü bazen insanın ihtiyaç duyduğu şey, kendisine yolun tarif edilmesinden çok, o yoldan başkalarının da geçtiğini bilmek ve kendi yolunu bulurken yalnız olmadığını hissetmektir.
Her insanın bir hikâyesi vardır. Yaşadığımız deneyimler, içinde büyüdüğümüz çevre, kurduğumuz ilişkiler ve öğrendiğimiz baş etme biçimleri, bugün kendimizle ve dünyayla kurduğumuz ilişkiyi şekillendirir. Bir zamanlar bizi koruyan bir tutum, bugün bizi sınırlayabilir. Kabul görmek için kendi ihtiyaçlarımızdan uzaklaşabilir, incinmemek için yakınlıktan kaçınabilir, belirsizlikle baş edebilmek için hayatımızı kontrol etmeye çalışabiliriz. Bazen de neyi neden yaptığımızı, aynı duyguların ve ilişkilerin içinde neden tekrar tekrar bulduğumuzu anlamakta zorlanırız.
Psikoterapi, bütün bu yaşantılara yargılamadan bakabilmek, kişinin kendi hikâyesindeki bağlantıları fark edebilmek ve yeni olasılıklara alan açabilmek için bir fırsattır. Amacı geçmişi silmek, zorlayıcı duyguları ortadan kaldırmak ya da insanı kusursuz bir hâle getirmek değildir.
Değişim bazen, yıllardır farkına varmadan tekrarladığımız örüntüleri görebilmekle başlar. Geçmişin bugünümüzde nasıl yaşamaya devam ettiğini, kendimizi korumak için geliştirdiğimiz yolların zamanla bizi nasıl sınırlandırabildiğini anlayabilmekle… Bu farkındalık, yaşadıklarımızı değiştirmese de onlarla kurduğumuz ilişkiyi dönüştürebilir; alışılmış tepkilerin, yerleşmiş inançların ve kaçınılmaz sandığımız döngülerin ötesinde başka ihtimallerin de var olabileceğini görmemize imkân tanıyabilir.
Üstelik insanın her zaman güçlü olması, her zorluğun üstesinden gelmesi, yaşadığı her acıdan bir anlam çıkarması gerekmez. Kırılganlık, belirsizlik, kaygı ve keder de insan olmanın parçalarıdır. İyi oluş, bütün bunların yokluğu değil; kimi zaman onlarla daha esnek, daha şefkatli ve daha sahici bir ilişki kurabilmektir. Bazı şeyleri değiştirebilir, bazılarıyla yaşamayı öğrenebiliriz. Her ikisi de zaman, emek ve bazen bir başkasının eşliğini gerektirir.
Biz psikoterapiyi, bir uzmanın başkasının hayatına yön verdiği bir süreç olarak değil; bilimsel bilgi ve mesleki deneyimin, kişinin kendi yaşamına dair bilgisiyle buluştuğu bir çalışma alanı olarak görüyoruz. Çünkü herkesin hikâyesi, ihtiyaçları ve yürüdüğü yol farklıdır. Birlikte yürümek, aynı yolu seçmek ya da aynı yere varmak değildir. Bazen anlamaya çalışmak, bazen yeni bir ihtimali görebilmek, bazen de henüz bir cevap bulamadan belirsizliğe birlikte bakabilmektir.
Ancak insanın yolculuğu yalnızca kendi iç dünyasında gerçekleşmez. İçinde yaşadığı aile, ilişkiler, toplum ve koşullar, ruhsal yaşamının ayrılmaz parçalarıdır. Bu nedenle psikolojik iyi oluşu yalnızca bireysel bir çaba ya da sorumluluk olarak görmüyoruz. İnsanların kendilerini anlamaları kadar anlaşılabilecekleri ilişkiler kurabilmeleri, destek aramaları kadar bu desteğe ulaşabilmeleri de önemlidir.
Inuksuk'u bu anlayışla kurduk.
Farklı deneyim ve uzmanlık alanlarından gelen klinik psikologlar olarak, bilimsel bilgiyi insani duyarlılıkla buluşturan bir alan oluşturmak istiyoruz. Psikoterapiyle bireysel deneyimlere, atölyelerle birlikte öğrenmeye, sosyal sorumluluk çalışmalarımızla psikolojik bilgi ve desteğe erişimi güçlendirmeye alan açıyoruz.
Çünkü inanıyoruz ki insanı anlamak, onu yalnızca kendi içinde değil, ilişkileriyle ve yaşadığı dünyayla birlikte görebilmeyi gerektirir. Ve bazen bir insanın yaşamında anlamlı bir değişimin başlangıcı, kendisine verilen bir cevap değil; ilk kez gerçekten duyulduğunu, anlaşıldığını ve kendi yolunu seçebileceğini hissedebildiği bir karşılaşmadır.
Inuksuk, bizim için işte böyle bir karşılaşmanın imkânıdır.
Bir yönü dayatmadan, bir yaşamı başkasının adına tanımlamadan; anlamaya, keşfetmeye, öğrenmeye ve dayanışmaya yer açan ortak bir alan.
INUKSUK
Kendine giden yolda, birlikte.